نگرشی بر اهمیت گردشگری

اعلامیه و هدفهای توسعه هزاره‌ی سوم که توسط کشورهای عضو سازمان ملل در اجلاس سران هزاره در سپتامبر 2000 تشکیل شد منظری از توسعه در غالب 8 برنامه است.

هدفهای توسعه هزار آزمونی برای اراده سیاسی به منظور ایجاد مشارکت وسیع‌تر و عمیق‌تر است. این اهداف وسیله‌ایی برای سرعت بخشیدن به آهنگ توسعه و اندازه‌گیری و سنجش نتایج در اختیار جهانیان می‌گذارد.

با ایجاد مشارکتی جهانی برای رسیدن به توسعه که یکی از هدفهای توسعه هزاره است کشورهای ثروتمند مسئول تأمین دسترسی برابر به بازارها، فن‌آوری و ایجاد محیط و شرایط مالی مناسب می‌باشند. کشورهای در حال توسعه مسئولیت دارند برای آزادسازی انرژی‌های خلاق مردم خود اصلاحات سیاسی به عمل آورند و حکومت را تقویت کنند. اما این کار به تنهایی برای آنان امکان‌پذیر نیست چون از یک طرف بدهی زیادی دارند و از طرف دیگری درگیری و تنش سیاسی در آنها زیاد است. یکی از راههای جبران و کسب منبع درآمد برای اینگونه کشورها استفاده از جاذبه‌ها و چشم‌اندازهای طبیعی و فرهنگی و تاریخی آنان به عنوان جلب توریسم می‌باشد که نهایتاً به صلح میان کشورها نیز می‌انجامد.

 

 

/ 4 نظر / 8 بازدید
هرندی زاده

به‌دليل رابطه‌ متقابلي كه ميان جوامع و صنعت گردشگري وجود دارد، بررسي علمي و تحقيق ميداني با عنوان شناخت جامعه‌شناسي گردشگري مورد نياز است. امروزه انواع مختلف گردشگري شكل گرفته‌اند كه نمومه‌هايي از آن را با عناوين گردشگري فرهنگي، طبيعت‌گردي، ماجراجويي، ‌روستايي، مذهبي و عرفاني، درماني، ورزشي، رويدادها و حتي با عنواني شبيه به گردشگري سياه كه به ديدار از خسارات ناشي از جنگ‌ها و بلاياي طبيعي مي‌پردازد، مي‌شناسيم. بنابراين مشاهده مي‌كنيم كه اين فعاليت يا صنعت بر زواياي مختلف زندگي اجتماعي تأثير مي‌گذارد و همچنين تأثير مي‌پذيرد. از طرفي گردشگري معادلات اقتصادي كشورها را به گونه‌اي خاص تغيير داده است. كشورهايي كه تا چند سال پيش، آن‌ها را به‌عنوان كشورهاي در حال توسعه يا توسعه نيافته مي‌شناختيم، بر اساس همين صنعت جايگاه خود را در اذهان مردم، سياست‌مداران و اقتصاد دانان دنيا تغيير داده‌اند و اكنون به ابزارهايي دست يافته‌اند و راهكارهاي توسعه را در اختيار دارند.

هرندی زاده

گردشگري، محيط، فرهنگ، هنر، سبك زندگي، ارتباطات، اعتقادات، سياست، اقتصاد و نوع توسعه را در يك جامعه تحت‌تأثير قرار مي‌دهد و از اين‌رو قابل مطالعه است. گردشگري در سطح كلان و خرد، باعث تغيير در اقتصاد، اجتماع و نگرش سياسي جوامع مي‌شود. رسانه‌ها به نقش اقتصادي گردشگري اشارات فراواني مي‌‌كنند و آن را در رتبه‌هاي بالاي درآمدزايي جاي مي‌دهند.از طرفي به تعداد كساني كه از طريق صنايع وابسته به گردشگري امرار معاش مي‌كنند، روز به روز افزوده مي‌شود.گردشگري به‌عنوان يك پديده اجتماعي در سطح بين‌المللي مطرح است، تا جايي‌كه ساختار اجتماعي، معيارهاي اخلاقي و هنجارهاي عرفي را تغيير مي‌دهد.مسائل سياسي هم با گردشگري در ارتباط هستند و كوچكترين حركت سياسي بر كميت و كيفيت گردشگران اثر مي‌گذارد.

هرندی زاده

به‌طور مثال، گردشگري از آن موضوعاتي است كه ارتباط ارگانيك ميان سازمان‌ها و نهادهاي مختلف را نياز دارد. سازمان ميراث فرهنگي، سازمان حفاظت از محيط‌زيست، نيروي‌انتظامي، صنعت بيمه، بانكداري، شهرداري، وزارت امور خارجه و... بايد در نهايت همكاري با هم در پيشبرد گردشگري در يك كشور عمل كنند. در اين رابطه بايد بگوييم كه اگر واقع‌بين باشيم، متوجه مي‌شويم در كشور ما رابطه ميان ارگان‌هاي مختلف در حد مطلوبي نيست. در كشور ما نيروي انتظامي براي برخورد با گردشگران منشور رفتاري ندارد. سازمان حفاظت محيط‌زيست براي مجوز ورود به سايت‌هاي تحت نظارتش گاهي سليقه‌اي و لحظه‌اي عمل مي‌كند.وزارت امور خارجه سياست روشن و مدوني براي جذب گردشگر ارائه نداده است و... مسائل بالا را از اين جهت مطرح كرديم تا به اين موضوع برسيم: رابطه‌هاي اداري هم ـ در جامعه‌اي كه قرار است ميزبان گردشگران باشد ـ بايد به تعريف درستي برسند. آمادگي جامعه براي پذيرش گردشگر هنگامي صورت مي‌گيرد كه مسئولان و مديران، علاوه بر توجه به زيرساخت‌هاي سخت‌افزاري گردشگري در رابطه با آگاهي جامعه به‌عنوان زيرساخت نرم‌افزاري نيز به‌طور همزمان و موازي بياندشند.

هرندی زاده

روزگاري سفر كردن يك پديده لوكس به شمار مي‌رفت ولي اكنون ديگر در زمره يك «حق» مطرح است.همين موضوع به تنهايي از لحاظ روانشناسي فردي و جامعه شناسي جهاني قابليت مورد بررسي و تحليل واقع شدن را دارد. اين‌كه مردم به چه انگيزه‌اي سفر مي‌كنند، كدام مكان را به‌عنوان مقصد انتخاب مي‌كنند، سفر چه اثري بر آنان دارد، مسافران چه اثري را روي جامعه ميزبان و محيط مي‌گذارند و... همه در زمره مطالعات جامعه‌شناسي يا روانشناسي گردشگري جاي مي‌گيرند. در ايران، گردشگري هنوز در اندازه‌اي كه بتواند اثرات فراوان بر افراد و كل جامعه بگذارد، رونق نگرفته است. بنابراين مي‌توان همزمان با تلاش براي رونق گردشگري در كشور، اثرات مثبت و منفي اجتماعي، فرهنگي و سياسي را در سطح جامعه مورد بررسي قرار داد. جامعه‌شناسي گردشگري اثرات گردشگري بر جامعه و بالعكس را تنها پس از ورود گردشگران بررسي نمي‌كند، بلكه چگونگي آماده شدن جامعه براي پذيرش گردشگر هم از مواردي است كه در اين مقوله مي‌گنجد.جامعه براي پذيرش گردشگر بايد مراحلي را طي كند كه باز هم به فرهنگ، رابطه‌هاي اجتماعي(در سطح دولت و مردم)، هنجارها، امنيت و... بستگي دارد.